عشق زندگی

در آستانه ورود به 16 ماهگی(دقیقا 14 ماه و 25 روز ) وقتی از عید دیدنی خونه دوست بابایی که تازه هم عروسی کردن(مرتضی و مهسا) برگشتیم نیکی خانم دیگه زمین نشست از اینور اتاق به اونور اتاق تاتان میفرمودند و کلی مامان و بابش رو ذوق زده کردن و باباش تصمیم گرفت که به همینمناسبت مجلس شامی با حضور عزیز و ... تشکیل بده تا اونها هم در شادی ما سهیم باشن نیکی جون قدمهات استوار و محکم باد امیدوارم همیشه با این پاها و سلامتی که خدا بهت داده جاهای خوب بری و خوش باشی و شکر خدا رو به جا بیاری خدایا ازت متشکرم که با این بچه همه شادیا رو به خونه ما آوردی

وای از دست این فضولیا اینجام شرکت خاله آتوساست که از وقتی رفتیم تا برگردیم همش خواب بود و کلاهش هم تو راه گم کردیم هی وای من اینم سوفیا خانمه در سن 40 روزگی ...

روزچهارم عيد دعوت شديم به حاجي خورون خاله عزيز و دايي و زن دايى رفته بودن مكه ٠يه كم بداخلاق شده بودى اما بازم خوب بود كه گريه نميكردي اونجا چند تا بچه عين خودت بودن كه همش گريه ميكردن ولى سر ناهار تلافيش رو درآوردى اونقدر ريخت و پاش كردى كه همه هاج و واج مونده بودن كل ماست رو ماليدى به هيكل خودت و ما اما عوضش همه كلى از دستت خنديدن خوت دوست نداشتی بخندی زور که نیست   اینم از وضعیت ماست خوردن و... ...

شب سال نو طبق معمول جمع شدیم خونه عزیز جون به به از این سبزی پلو با دست پخت عزیز و ماهی با دست پخت باباجون. امسال خوبیش این بود که خانم جان و بهزاد دایی و زهرا خاله اینا هم بودن و کلی بهمون خوش گذشت تو هم که گل سرسبد بودی واسه خودت حسابی شیطونی میکردی و حسابی بقیه رو میخندوندی فقط بابایی نیومد اونم کار داشت گفت واسه تحویل سال میام صبح ساعت ٨ و ٤٤ دقیقه لحظه تحویل سال بود و باز هممون جمع بودیم و واسه هم آرزوهای خوب کردیم همه بهت عیدی دادن دایی امید طبق معمول یه کارت پستال هم از یونیسف به هممون داد که کلی خاطره انگیز و خوشحال کننده بود آخه وقتی ما مجرد بودیم با دایی امید برای اکثر فامیلا کارت پستال پست میکردیم و همشون خوشحال میشدن یه چند سال...

برات بگم عيد ديدني رفتيم خونه عسل اينا. اول كه رسيديم نذاشتي پذيرايي رو شروع كنن خودت رفتي سراغ آجيل از اين ظرف به اون ظرف خالي ميكردي شانس آوردي كه اونا خيلي دوستت دارن هيچي بهت نميگفتن از اون طرف عسل هم بچه شد اومد مثل توشيطوني كردن اول اون طفلي رو دعوا كردن بعد حريفش نشدن كل خونه شد آجيل اینم عسل ٥ ساله و نیکی ١٤ونیم ماهه اینم پرهام و پرنیا و پدرام ٥ساله (٣قلوها) با نیکی کوچولو در حال خوردن سنجد آخه نیکی سنجد سفره هفت سین اونا رو خورد و ٣ قلو ها کلی شاکی شدن ...

تازگيا وقتى جوراب پاش ميكنم ميخنده يعنى دد.اگر هم يادش بيفته به زور درش مياره كفشاش رو ميبينه پاش رو بالا مياره كه پامكن بريم دد كاپشن هم معنى دد ميده ولى از پوشيدن فراريه خيلي وقتا بايد دنبالش بدوام اون شب از خواب بيدار شده ميگه دايى دوباره خوابيد همچنان عاشق چايى و پتوشه زيتون هم دوست داره معمولا روزى يكى يا دو تا رو ميخوره هر كارى ميكنيم ميايسته كنارمون و ادامون رو در مياره مثل سشوار كردن و ظرف شستن با خاله آتوسا رفتيم بيرون به قول خاله آبرومون رو بردى خاله ميگه ديگه باهات بيرون نميام بسكه دست هركس چيزى ميديدى دولا ميشدى ميگفتى هام .خيلى سيب زمينى سرخ شده دوست داره براش خريديم نميذاشت ما بخوريم وقتى بر ميداشتيم كلى غر ميزد پتوش رو ميندازه...

واسم جالبه که نیکی وقتی بچه ای رو میبینه همه چیزش عوض میشه از غذا خوردن و خوابیدن بگیر تا اخلاقش وقتی بیرونم میخوام ساکتش کنم متوسل میشم به بچه ها همش میگم بذار بگردیم نی نی ها رو پیدا کنیم باهاشون دوست بشیم اونوقت همش نگاه میکنه تا نی نی پیدا کنه خیلی جالبه بعد با یه صدای خیلی نازک جند بار تکرار میکنه نی نی رفتیم خونه همکار خاله آتو نوه اش 2ونیم سالشه به نام بنیامین اول یه کم دوست شدن بعد بنیامین همه عروسکاش رو چمع کرد تا نیکی دست نزنه بعد نیکی رفت بغلش کرد و نازش کرد اونم بلند شد نیکی رو بغل کرد اونقدرصحنه جالبی بود چون نیکی واسه راه رفتنش نیاز به محرک داره وقتی بچه ای رو میبینه ذوق میکنه و به هوای اون راه میره هی رنبال بنیامین میدوید و ...